CZWARTEK,

"Minal rok i znow spotykamy sie w Inowlodzu by nacieszyc uszy i oczy tym niebanalnym festiwalem, ktory staje sie naszym udzialem przez trzy magiczne dni, dzieki calorocznej pracy i wysilkowi Marka Leszczyńskiego i przyjaciol.
Docieramy na miejsce po dlugiej podrozy i nawet nie dziwi nas juz fakt, ze pole namiotowe nadal nie funkcjonuje. Ale jestesmy pozytywnie nastawieni bo wiemy, ze jest wielu przyjaznych ludzi, ktorzy dziela nasza dole siedzac na bagazach. Podnosi nas na duchu takze swiadomosc, ze wokol wiele dobrych dusz i na pewno gdzies uda sie "przytulic" z namiocikiem. Ruszamy wiec ze znajomymi na otwarcie do ruin zamku.
Siadamy na trawce i juz czujemy sie jakby rok nie uplynal, jakby czas na chwile sie zatrzymal i w tym wlasnie momencie postanowil dalej kontynuuowac festiwal z poprzedniego roku. Znajome twarze, znajomi ludzie, rodzinna atmosfera...czy my na pewno kiedys stad wyjezdzalismy?
Rozpoczyna sie spektakl teatru Terminus A Quo. Aktorzy jak zawsze graja z ogromnym poswieceniem w trzydziestostopniowym upale, boso po rzymsku. Przedstawienie pelne scen jak obrazow, oniryczne, pozwalajace na dowolna interpretacje...puszczamy wiec wodze fantazji i snujemy sobie wolne skojarzenia.
Po wystepie, udajemy sie do guru teatralnej trupy-Edwarda z zapytaniem, czy znow nas przygarna w miejsce swojego zakwaterowania. Dzieki dobrej woli wszystko udaje sie pomyslnie zalatwic:) W tym miejscu chcielibysmy serdecznie podziekowac z pomoc i wspolnie spedzony czas:)
Kiedy juz udalo sie rozstawic namiot i nieco odswiezyc postanowilismy udac sie na dalsza czesc programu. 
W namiocie jednego z browarow rozstawionym nad Pilica juz pobrzmiewaly dzwieki zespolu "Reaktor Maj". Jednak melorecytacje z tekstami majacymi uchodzic za awangardowe jedynie nas zmeczyly...oddalismy sie wiec podziwianiu fotografii rozwieszonych na scianach, by pozniej udac sie do Kosciolka sw. Idziego na wystep Andrzeja Dorobka. 
Przy swietle swiec, w malej,chlodnej romanskie przestrzeni pan Andrzej prezentowal swoja poezje. Draznila maniera wyrzucania slow jak serii z karabina, co dawalo odczucie jakiegos nacjonalistycznego wiecu, calkiem nieprzystajace do tresci utworow. Ale zrzucamy to na karb zdenerwowania poety. Zachwycilo kilka trafnych metafor i porownan, ale bez wiekszych uniesien.
„Na tamie” zas szykowal sie juz zespol "Zrebie Trojanskiego Kucyka", nowy projekt braci Gramontow. Widac prace jaka wlozyli w rozwoj. Coraz ciekawsze brzmienia wydostaja sie na wolnosc dzieki nim, jednak wciaz jeszcze ich droga jakby nie do konca okreslona. Wiele swietnych pomysłów z pewnością będzie owocowalo…Doskonalym pomyslem byla nieco irracjonalna, abstrakcyjna otoczka calego koncertu z historia o Sputniku. Wielki plus za to!
Kiedy ze sceny zeszlo "Zrebie..." pojawili sie panowie z projektu AABZU. Laptop i wizualizacje wprowadzily nas w lekko transowy stan. Elektorniczne bity i szumy pozwolily nam zatopic sie w przestrzeni. Moze to nic odkrywczego ale poprawnie wykonane bylo przyjemne dla ucha i oka.
Ostatnim punktem programu stala sie dyskoteka marzen:) Chyba kazdy kto sluchal "niezaleznej", odmiennej, innej, muzyki marzyl o tym by kiedys moc pojsc na dyskoteke gdzie nie bedzie Dody i Mandaryny...i oto te pragnienia zostaly spelnione dzieki Eliaszowi Gramontowi. My jednak mielismy juz nieprzespana noc, cala wypelniona podroza za soba wiec zmeczeniu zmusilo nas do podazenia w kierunku namiotu. Ale slyszylismy, ze impreza udala sie i trwala do poznych godzin nocnych:)"

PIĄTEK,

SOBOTA,